Komento at Paninira Part 2

Ang blog na ito ay nagsimula ika-30 ng Hunyo taon'g 2008. At sa lagpas isa'ng taon ng blog na ito, marami ako'ng naging kaibigan sa blogosphere. Hindi man lahat ay nagkakaroon ng pagkakataon na bumisita at magblophop, naniniwala ako na patuloy pa rin kaming magkakabigan sa blogworld.



Ang hindi ko lang maintindihan, bakit may mga iba'ng blogero na bigla na lang gagawa ng pangalan sa pamamagitan ng paninira sa iba'ng blog? Hindi ito magandang asal. Kung gusto mo''ng sumikat, hindi ka dapat manira ng ibang blogero, batikan o baguhan man ang mga ito sa mundo ng blogging.



Minsan na rin ako'ng nakatanggap ng mga paninira sa damuhan ganun na rin sa iba'ng blogs ko noon. Kesyo wala ran originality, kinopya ko lang daw ang mga sinusulat ko dito etcetera etcetera etcetera (hirap ispelengin eh!). Hay, inaamin ko na may ibang artikulo dito na hindi ako ang sumulat kaya naman nilalagay at binibigyan ko ng credits ang mga may-akda at nagpadala ng mga lathalain. Pero karamihan sa laman ng damuhan ay sarili ko'ng likha, pangit man o maganda, nakakasawa man o nakakatuwa sa mata ng mga mambabasa.





Sa kabila ng mga negatibo'ng opinyon, hinuha, kuru-kuro o pananaw ng mga tao'ng makikitid ang utak at ang tanging alam ay manira para lamang sumikat, nagpatuloy ang inyong lingkod sa pagsusulat dahil sa aking mga loyal na mambabasa. Ang maramdamang sila ay natutuwa sa damuhan ay isan'g malaking karangalan para ipagpatuloy ko ang aking nasimulan.





Hindi ko maintindihan kung bakit patuloy ang ganitong klaseng mga tao sa paninira sa kanilang kapwa blogero. Kesyo sila ang nauna sa pagbablog, sila ang mas sikat, sila ang mas magaling magsulat atbp. Ang pagbablogging ay hindi pataasan ng ihi. Kung gusto mo'ng maraming bumisita sa blog mo, isubmit mo ito sa mga directories, magbloghop sa mga ka-blogroll mo at higit sa lahat, wag manira ng ibang blogero.



Tamaan ang dapat tamaan. Walang siraan para lamang sumikat.